Man met een strikje, middelbare leeftijd, stevig in het vlees en even stevige eigendunk, kijkt vanop lage hoogte hooghartig naar ons, minderwaardige “jeugd”. Vol zelfvertrouwen dringt hij zich naar voren en duwt zichzelf voor ons in de rij. Triomfantelijk overhandigt hij zijn boarding pass aan de hostess. Met zijn korte beentjes haast hij zich op de bus die ons naar het vliegtuig moet brengen. Mijn vrouw en ik kijken elkaar meewarig aan, tussen ongeloof en medelijden.
Op de trap naast het vliegtuig kijken we achterom naar de mensen die uit de bus stappen. De man met het strikje eindigt als laatste en moet gedwee aanschuiven. Knarsetandend en geërgerd kijkt hij stuurs voor zich. Een lachkramp overvalt ons, en tot na aankomst in Krakau weten we met ons leedvermaak geen blijf. Als ultiem hoogtepunt van de dag blijkt het hotel daarenboven, alhoewel slechts met 2 sterren aangekondigd en helemaal niet duur, ver boven onze verwachtingen uit te stijgen. Met inderdaad draadloos internet op de kamer, inbegrepen in de prijs. Dit belooft een meer dan geslaagde reis te worden.
