Krakau dag 2 – koud

6 graden onder nul. Enkele graden kouder dan we gewoon zijn, dat voel je toch niet. Fout dus. Het kruipt niet zomaar langs je ledematen omhoog, het dringt binnen, tot op het bot. Alles hier is door en door bevroren. Huizen, straten, banken, bomen, echt alles. Hoe warm je je ook aankleedt, het helpt maar tijdelijk. De kou zit overal in, en als je lang genoeg buiten rondloopt, dan word je één met de dingen.
De stad is mooi, maar koud en kil. Bijna iedereen draagt een muts. In het toeristische centrum is er nog veel volk. Maar de joodse wijk was al bijna uitgestorven. Het joodse kerkhof was helemaal verlaten. De buitenwijken van de stad zijn grauw en vervallen. En dan vlak bij het station; het nieuwe winkelcentrum. Een hoogmis van licht en luxe, kapitalisme ten top. Alle mogelijke winkels, drie verdiepingen hoog, vol kleren, speelgoed, luxeartikelen . En zelfs onze vertrouwde Carrefour. Dit alles aan westerse prijzen. We vragen ons af wie dit kan betalen. Alleszins niet de straatverkopers die leuren met gerookte kaas en/of (omgevings)gekoelde dranken.
Nieuw kapitalisme en vervlogen communisme lopen hier voortdurend door elkaar. En de botsing tussen beiden wordt waarschijnlijk het hardst gevoeld door de vriendelijke winkeljuffrouw van de Levi’s-winkel, die moet werken voor een loon waarmee ze geen Levi’s-broek kan kopen. De kou van dit besef kruipt nog veel dieper dan 6 graden onder nul.