nieuwjaarsbrieven

Als kind leefde ik met het idee dat een nieuwjaarsbrief één of ander idiote uitvinding was van een overijverige pedagoog die nog een extra voordracht oefening wou uitvinden. Op jonge leeftijd was ik natuurlijk nog niet in staat dit soort kritische bedenkingen zo exact te formuleren, maar het onbestemde onbehagen bevatte toch op één of andere manier dit aanvoelen. Maar niet getreurd: het voorlezen van een nieuwjaarsbrief kon eenvoudigweg afgehandeld worden als de aanzet van een financiële transactie in mijn voordeel.
Nu ik zoveel jaren later niet meer sta, maar aan de andere kant zit en de nieuwjaarsbrieven in ontvangst mag nemen, krijgt het geheel toch een zeer emotionele waarde. Het doet je elk jaar toch maar iets. En door dit ritueel gescheiden te houden van het geheel van ‘cadeautjes uitdelen’, wordt de waarde alleen nog maar vergroot. Want steeds dreigt het ranzige versje door mijn hoofd te spelen: “Liefste peter… hoe meer ge geeft, hoe beter…”