tram 0-9

Mijn overgang naar tram 3 verliep niet rimpelloos, maar het leed is intussen al enkele jaren geleden. Vandaag zat ik aan tafel met tram 0 (ongeboren), 1, 2, 3 (mezelf), 4, 5, 7 & 8. Enkel 6 ontbrak dus, en 9, maar wie kan zeggen dat hij dat in de familie heeft. Een groot familiefeest, zal je denken. Niets van, gewoon toeval.
Het doet je ongevraagd stilstaan bij je eigen plaats in het geheel. En de tijd-ruimte ziekte komt weer bovendrijven. Er dwarrelde een uitspraak van een, niet aanwezige, tram 9-er mijn oor binnen: “Het is goed geweest, nu mag het gedaan zijn.”
Nog volop in tram 3 kan ik enkel hopen ooit diezelfde rust en aanvaarding te mogen bereiken.