angst voor de dood

Vandaag in de krant: een pleidooi voor het maken van een wilsverklaring want “dan zal hun angst voor de dood ook verminderen”. Een zeer vreemde redenering, die meer vragen oproept dan ze beantwoordt.
Het maken van een wilsverklaring is één zaak. Ze zorgt voor een kader waarbinnen een patiënt kan aangeven welke waarden betreffende het levenseinde voor hem belangrijk zijn. En als je weet dat er zal rekening gehouden worden met je wilsverklaring, dan kan ik mij inbeelden dat dit de onzekerheid over je verlies aan autonomie bij het levenseinde wegneemt
Maar de angst voor de dood is iets heel anders. Dit is de angst voor het onbekende, voor hetgeen waarop we geen vat kunnen krijgen omdat we er niets van begrijpen, omdat het onuitspreekbaar is, terwijl we er niet kunnen aan ontsnappen. We gaan allemaal dood, vroeg of laat. En dat beangstigt ons, een angst waarop we geen vat krijgen, die ons besluipt op onbewaakte momenten, die we proberen te bezweren met o.a. het krijgen van kinderen, het maken van kunst; op zoek naar één of andere vorm van onsterfelijkheid.