Nederlandstalig onderwijs in Brussel

Na de “rellen in Anderlecht” een nieuws scoop op Brussel: leerkrachten ontvluchten het Nederlandstalig onderwijs in Brussel omwille van de anderstaligheid van de leerlingen. Remedie van de week: laten we er nog wat extra miljoenen tegenaan smijten om de taalachterstand in te halen…. Gelukkig kwam deze suggestie niet van de minister. Anders zouden we ons echt zorgen moeten maken. Alsof dàt het probleem is. 

Een kort bezoekje aan gelijk welke Brusselse school zou kunnen helpen het èchte probleem  te zien: in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel is het Nederlands een totaal vreemde taal geworden. Niet bij de leerkrachten natuurlijk, maar bij de leerlingen. Als er bij ons nog 5 % van de leerlingen thuis Nederlands praten, zal het veel zijn. Onder elkaar doen ze het zeker niet. Met andere woorden: Nederlands is de taal van de leerkrachten, waarin ze les krijgen, moeten studeren, onder hun voeten krijgen, straf krijgen, vanalles moeten, en vooral niets mogen… Ik moet er geen tekening bij maken welke affectieve band deze leerlingen hebben met het Nederlands. Het ergste scheldwoord is dan ook niet ‘chien’ maar wel ’sale flamand’.

De oplossing is daarom tegelijk doodsimpel en onmogelijk.
Als we het Nederlandstalig onderwijs in Brussel willen redden van de ondergang, dan moeten we ervoor zorgen dat de meerderheid van deze leerlingen opnieuw thuis Nederlands praten. Met andere woorden, de ouders moeten verplicht worden Nederlands te leren, en moeten verplicht worden zich te engageren dit thuis te spreken met hun kinderen. Deze oplossing licht zo voor de hand, en zou bovendien het probleem van de gebrekkige communicatie tussen de ouders en de school (het grondprobleem van problematisch gedrag van leerlingen) eveneens oplossen. 
Maar in onze huidige tijd van “vrije schoolkeuze” en “individuele vrijheid van het individu” is dit soort maatregelen natuurlijk politieke zelfmoord. Niemand zou dit aanvaarden. Het zou nochtans veel oplossen.