dipje

Jawel,  bijna een jaar na mijn eerste schuchtere pogingen iets van deze blog te maken, mijn eerste sereuze “dip” achter de rug. De inspiratie was op, de interesse weg; de wil om even tijd te nemen en rustig na te denken had plaatsgemaakt voor de oppervlakkigheid van Facebook.
O jawel, ook ik ben als een blok gevallen voor het flitsende Facebook, met korte sloganeske uitroepen, idiote spelletjes en vooral, waanzinnig veel foto’s. Eigenlijk is dat nog het enige interessante: de foto’s. Mensen (ironisch genoeg ‘vrienden’ genaamd) die je al jaren niet meer gezien of gesproken hebt, meestal omdat de omstandigheden maken dat je veel moeite zou moeten doen om degelijk contact met elkaar te houden (terwijl de relatie het blijkbaar niet waard is die moeite te doen) kan je nu zonder veel moeite volgen in hun dagdagelijkse bezigheden. Het is te zeggen, wat ze van die dagdagelijkse bezigheden prijsgeven aan Facebook. Want het echte leven kom je er niet tegen, enkel wat virtuele extracten. Zalig oppervlakkig.
Voor de duidelijkheid; mijn relatie met Facebook is er één van liefde-haat.