bloedbad in Dendermonde

Om ter luidst schreeuwt iedereen “waarom”. De (meer dan vermoedelijke) dader huldigt zich in stilzwijgen waardoor we nog geen greintje idee hebben van motief en/of aanleiding, laat staan bedoeling.
Maar stel nu dat we dat wel zouden hebben, stel nu dat Kim De Gelder wel tekst en uitleg zou geven bij zijn moordend bezoek aan het kinderdagverblijf in Dendermonde. Zouden we dan genoegen kunnen nemen met deze uitleg? Is er een uitleg denkbaar die ons het gevoel kan geven “nu begrijp ik het waarom”?
Zeker niet voor de ouders van de 2 overleden kindjes. Ook niet voor de familie van de overleden kinderverzorgster. En bij uitbreiding, niet voor de ouders van de andere kinderen, de families, de inwoners van Dendermonde, de families en kennissen van de inwoners van Dendermonde, en ga zo maar door.
De schreeuw naar het waarom is dubbel. Enerzijds vraagt iedereen zich af wat iemand kan bezielen dergelijk bloedbad aan te richten. En eenmaal we dat weten, kunnen we onszelf weer gerust stellen: onze eigen demonen zijn niet van vergelijkbare aard, dus we zullen dit soort misdaad zelf nooit plegen. Maar anderzijds schreeuwen we ook een veel fundamenteler waarom. Het waarom dat ons overvalt bij elk lijden. Het waarom van de ongeneselijke ziekte die “alleen de goede mensen treft”. Of het waarom bij de zoveelste natuurramp, met per definitie alleen onschuldige slachtoffers. Met andere woorden, het eeuwige waarom van lijden en dood: universeel, alomtegenwoordig in elk mensenleven en onbeantwoordbaar.