over tanden en organen

Mijn tandarts deed nog een ultieme poging de tand te redden, maar vrij snel gaf hij het.
“Trekken!” was zijn proffesioneel besluit.
En met twee “krakjes” was ik een tand lichter. Alsof het niet meer betekende dan het knippen van mijn haar.
Terwijl ik nog van de chock aan het bekomen was, babbelde hij luchtig verder. “Ik zou je een verklaring moeten laten tekenen dat je je tand afstaat.” Ik keek hem verdweesd aan. “Jaja, volgens de nieuwe Europese wetgeving is een tand een orgaan en heb je nu dus een orgaan afgestaan.”
We lachten om zoveel bureaucratische wereldvreemdheid.
Maar ik voelde met mijn tong over de nieuwe holte in mijn mond, en moest diep in mezelf toegeven dat het trekken van een tand een beetje aanvoelt als een amputatie. Misschien is die nieuwe wet toch niet zo dom, tenminste wat betreft de achterliggende visie.