De vooronderstelling van de economische crisis is dat de economie elk jaar moet groeien, want als die niet groeit is het crisis. Groeien is goed, inkrimpen is slecht. Dus moet de economie gestimuleerd worden om weer te groeien; de consument aanzetten om weer meer te consuME(E)Ren.

Hoe lang moeten we weer wachten op een gezagvolle stem die hierbij durft vraagtekens plaatsen. Waarom moeten we altijd groeien. Is dat altijd goed? Kunnen we wel altijd blijven groeien? Zou het niet beter zijn om af en toe wat meer in te krimpen (op een gecontroleerde manier)?
Revivel voor het consuMINDERen!

Eén “willekeurig” detail blijft door mijn hoofd spoken: “Hij droeg een kogelvrije vest”…
Waar koop je dat eigenlijk? Niet in de winkels waar ik kom. Misschien moet je dat bestellen. En je maat opgeven. Met buikje of zonder. Light versie of full options.
Natuurlijk koop je dit via internet. Even opzoeken op Google en je weet al niet meer welke te kiezen. De overvloed is overweldigend, met demonstratiefilmpjes en alles. Stuurt men dat dan ook in een “anoniem” pakket? Zoals met seks-speeltjes. Kwestie de buren niet te alarmeren.
Het blijft intrigeren. Waarom een kogelvrije vest aandoen, terwijl je zoveel km moet fietsen. Kan niet comfortabel zijn.
Misschien droomde hij van een “spectaculaire” omsingeling, met loeiende sirenes, helikopters en scherpschutters op alle daken. Het spectakel dat je ziet bij een (gedramatiseerde) gijzeling. De stiekeme droom van elke puberale jongen: heel snel en spectaculair een beroemdheid worden. Meestal gedroomd als held, hier duidelijk als anti-held.

Om ter luidst schreeuwt iedereen “waarom”. De (meer dan vermoedelijke) dader huldigt zich in stilzwijgen waardoor we nog geen greintje idee hebben van motief en/of aanleiding, laat staan bedoeling.
Maar stel nu dat we dat wel zouden hebben, stel nu dat Kim De Gelder wel tekst en uitleg zou geven bij zijn moordend bezoek aan het kinderdagverblijf in Dendermonde. Zouden we dan genoegen kunnen nemen met deze uitleg? Is er een uitleg denkbaar die ons het gevoel kan geven “nu begrijp ik het waarom”?
Zeker niet voor de ouders van de 2 overleden kindjes. Ook niet voor de familie van de overleden kinderverzorgster. En bij uitbreiding, niet voor de ouders van de andere kinderen, de families, de inwoners van Dendermonde, de families en kennissen van de inwoners van Dendermonde, en ga zo maar door.
De schreeuw naar het waarom is dubbel. Enerzijds vraagt iedereen zich af wat iemand kan bezielen dergelijk bloedbad aan te richten. En eenmaal we dat weten, kunnen we onszelf weer gerust stellen: onze eigen demonen zijn niet van vergelijkbare aard, dus we zullen dit soort misdaad zelf nooit plegen. Maar anderzijds schreeuwen we ook een veel fundamenteler waarom. Het waarom dat ons overvalt bij elk lijden. Het waarom van de ongeneselijke ziekte die “alleen de goede mensen treft”. Of het waarom bij de zoveelste natuurramp, met per definitie alleen onschuldige slachtoffers. Met andere woorden, het eeuwige waarom van lijden en dood: universeel, alomtegenwoordig in elk mensenleven en onbeantwoordbaar.

Bijna onmiddellijk na het uitspreken van de eerste toespraak van president Barak Obama, kunnen we deze al integraal, en in het Nederlands, lezen, becommentariëren, en zelfs kopiëren. Het internet als mondiale “belleman”.

Meest fascinerend is ongetwijfeld dat deze toespraak het geen enkele keer heeft over “vernieuwing”. En “nieuw” wordt voornamelijke gebruikt met verwijzing naar het verleden. Het historisch besef dat hieruit spreekt is tegelijk verpletterend èn verfrissend. Het hedendaagse “crisisgevoel” wordt aangegrepen om de toekomstdroom, die Amerika heet, visionair te schetsen. Maar hiervoor wordt niets nieuws gebruikt, alles wordt gefundeerd “in den beginne”.

Deze toespraak ademt een gelijkaardige sfeer als Genesis 1 uit . Hierin lezen we eveneens een visionair en ideaal toekomstbeeld, gefundeerd op hoe het “in den beginne” was  en als remedie voor een diepe crisis in de eigen identiteit.

De eindeloze stroom van informatie en desinformatie over de huidige escalatie van het Israël-Palestina conflict in Gaza, doet de noodzaak van goede achtergrondinformatie groeien. Vooral het plotse besef dat het blijkbaar niet meer vanzelfsprekend is om Hamas een terroristische organisatie te noemen.

Na wat speurwerk volgende steengoede site gevonden: Vrije Encyclopedie van het Conflict Israël – Palestina. Het is even wennen voor je je weg vindt in deze site, maar dat geldt ook voor het conflict. De meest actuele informatie zal je er niet vinden, maar inzicht in de achtergrond en de dynamiek van dit reeds 3000 jaar oude conflict staan goed gestructureerd en zo objectief mogelijk weergegeven.

Het is oud nieuws van vorige week, maar het blijft de gemoederen beroeren: in Vilvoorde worden enkele sociale woningen verkocht met als bijkomende voorwaarde de kennis van het Nederlands. Onmiddellijk brak er een storm van protest los over de ‘discriminerende’ karakter van deze maatregel. Het meest gehoorde argument tot hier toe hierbij is “het recht op wonen”.

Probleem met dit argument is dat het niet van toepassing is in deze discussie. Het gaat hier niet om het recht van wonen. Het gaat hier over de vraag of iedereen, zonder onderscheid, toegang moet krijgen tot sociale koopwoningen. Het antwoord is natuurlijk neen: sociale koopwoningen zijn alleen toegankelijk voor mensen met een laag inkomen. Op zich is dit een discriminerende maatregelen, aangezien hiermee veel mensen worden uitgesloten. Maar omdat dit een achtergestelde groep bevoordeelt, noemt men dit positieve discriminatie.

Waar het dus over gaat, is de vraag of kennis van het Nederlands een rechtvaardig bijkomend criterium is naast de vele andere criteria tot het toekennen van sociale koopwoningen. En op dit niveau heb ik de discussie nog geen enkele keer gehoord of gelezen.

Persoonlijk ken ik te weinig de achterliggende praktijk bij het toekennen van sociale koopwoningen. Zoals de meeste Belgen denk ik spontaan dat dit bedoeld is opdat mensen die weinig kansen hebben, toch kunnen overgaan tot het aankopen van een eigen woning. Met andere woorden, sociale koopwoningen passen in het bredere verhaal van “sociale maatregelen ter bestrijding van de armoede”. In deze bredere context passen eveneens maatregelen ter bevordering van de kennis van het Nederlands. Want wie Nederlands kent, heeft in België (en zeker in Vilvoorde) meer kansen op de arbeidsmarkt. Omgekeerd, en veel scherper, is het voor sociaal achtergestelde personen die geen Nederlands kennen in Vilvoorde (een Vlaamse stad) nagenoeg onmogelijk om aan werk te geraken. Met andere woorden, maatregelen die ervoor zorgen dat meer mensen Nederlands spreken, zijn (in Vilvoorde) sociaal bevorderlijk.

Maar in Vilvoorde worden sociale koopwoningen en Nederlands kennen (eenmalig?) gekoppeld. Als signaal kan het tellen. Vanuit bovenstaande maatregel kan je concluderen dat het in Vilvoorde menens is in de strijd tegen armoede. Maar vanuit een andere vooronderstelling, zijnde “de Nederlandstalige gemeenschap sluit zich af en wil enkel nog iets doen voor het eigen volk (eerst)”, kunnen we deze maatregel ook discriminerend en en zelfs ronduit racistisch noemen. Vraag blijft dus welke vooronderstelling we laten domineren.

Na de “rellen in Anderlecht” een nieuws scoop op Brussel: leerkrachten ontvluchten het Nederlandstalig onderwijs in Brussel omwille van de anderstaligheid van de leerlingen. Remedie van de week: laten we er nog wat extra miljoenen tegenaan smijten om de taalachterstand in te halen…. Gelukkig kwam deze suggestie niet van de minister. Anders zouden we ons echt zorgen moeten maken. Alsof dàt het probleem is. 

Een kort bezoekje aan gelijk welke Brusselse school zou kunnen helpen het èchte probleem  te zien: in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel is het Nederlands een totaal vreemde taal geworden. Niet bij de leerkrachten natuurlijk, maar bij de leerlingen. Als er bij ons nog 5 % van de leerlingen thuis Nederlands praten, zal het veel zijn. Onder elkaar doen ze het zeker niet. Met andere woorden: Nederlands is de taal van de leerkrachten, waarin ze les krijgen, moeten studeren, onder hun voeten krijgen, straf krijgen, vanalles moeten, en vooral niets mogen… Ik moet er geen tekening bij maken welke affectieve band deze leerlingen hebben met het Nederlands. Het ergste scheldwoord is dan ook niet ‘chien’ maar wel ’sale flamand’.

De oplossing is daarom tegelijk doodsimpel en onmogelijk.
Als we het Nederlandstalig onderwijs in Brussel willen redden van de ondergang, dan moeten we ervoor zorgen dat de meerderheid van deze leerlingen opnieuw thuis Nederlands praten. Met andere woorden, de ouders moeten verplicht worden Nederlands te leren, en moeten verplicht worden zich te engageren dit thuis te spreken met hun kinderen. Deze oplossing licht zo voor de hand, en zou bovendien het probleem van de gebrekkige communicatie tussen de ouders en de school (het grondprobleem van problematisch gedrag van leerlingen) eveneens oplossen. 
Maar in onze huidige tijd van “vrije schoolkeuze” en “individuele vrijheid van het individu” is dit soort maatregelen natuurlijk politieke zelfmoord. Niemand zou dit aanvaarden. Het zou nochtans veel oplossen.

En de massahysterie kon vandaag nog wat verder woekeren. Een hele dag belden ongeruste ouders naar de school, of er geen gevaar zou zijn. Sommige leerlingen mochten zelfs niet naar school komen. Anderen moesten na de middag snel naar huis gaan. Je vraagt je af wat ze dan een hele dag doen. Een beetje op straat rondhangen? Dat zou dan veiliger zijn…

Meest hilarische van de zaak is natuurlijk dat er deze avond geen relletjes meer geweest zijn. De politie was zo massaal aanwezig, dat niemand hiertoe de kans kreeg.

Laten we hopen dat maandag die massahysterie wat gaan liggen is.

Met de huidige gespannen sfeer na de rellen in Anderlecht, zitten we op school echt wel in het oog van de storm. De hele dag gonst het van de geruchten, de ene al wat waanzinniger als de andere: verkrachtte meisjes, brandende auto’s, nieuwe confrontaties (waarbij de dagen en uren voortdurend wisselen)
Momenteel is de meest hardnekkige: morgen avond nieuwe confrontatie aan Sint-Guido, met als grootste verschil met vorige week dat het nu ècht serieus gaat zijn. Alsof het vorige week vrijdag maar om te spelen was….

Vandaag in de krant: een pleidooi voor het maken van een wilsverklaring want “dan zal hun angst voor de dood ook verminderen”. Een zeer vreemde redenering, die meer vragen oproept dan ze beantwoordt.
Het maken van een wilsverklaring is één zaak. Ze zorgt voor een kader waarbinnen een patiënt kan aangeven welke waarden betreffende het levenseinde voor hem belangrijk zijn. En als je weet dat er zal rekening gehouden worden met je wilsverklaring, dan kan ik mij inbeelden dat dit de onzekerheid over je verlies aan autonomie bij het levenseinde wegneemt
Maar de angst voor de dood is iets heel anders. Dit is de angst voor het onbekende, voor hetgeen waarop we geen vat kunnen krijgen omdat we er niets van begrijpen, omdat het onuitspreekbaar is, terwijl we er niet kunnen aan ontsnappen. We gaan allemaal dood, vroeg of laat. En dat beangstigt ons, een angst waarop we geen vat krijgen, die ons besluipt op onbewaakte momenten, die we proberen te bezweren met o.a. het krijgen van kinderen, het maken van kunst; op zoek naar één of andere vorm van onsterfelijkheid.