Mijn tandarts deed nog een ultieme poging de tand te redden, maar vrij snel gaf hij het.
“Trekken!” was zijn proffesioneel besluit.
En met twee “krakjes” was ik een tand lichter. Alsof het niet meer betekende dan het knippen van mijn haar.
Terwijl ik nog van de chock aan het bekomen was, babbelde hij luchtig verder. “Ik zou je een verklaring moeten laten tekenen dat je je tand afstaat.” Ik keek hem verdweesd aan. “Jaja, volgens de nieuwe Europese wetgeving is een tand een orgaan en heb je nu dus een orgaan afgestaan.”
We lachten om zoveel bureaucratische wereldvreemdheid.
Maar ik voelde met mijn tong over de nieuwe holte in mijn mond, en moest diep in mezelf toegeven dat het trekken van een tand een beetje aanvoelt als een amputatie. Misschien is die nieuwe wet toch niet zo dom, tenminste wat betreft de achterliggende visie.

Hij duwt zijn doos met blokjes dapper door de living. Gillend verovert hij de ruimte. Zo moet de holenmens definitief mens geworden zijn…

Jawel,  bijna een jaar na mijn eerste schuchtere pogingen iets van deze blog te maken, mijn eerste sereuze “dip” achter de rug. De inspiratie was op, de interesse weg; de wil om even tijd te nemen en rustig na te denken had plaatsgemaakt voor de oppervlakkigheid van Facebook.
O jawel, ook ik ben als een blok gevallen voor het flitsende Facebook, met korte sloganeske uitroepen, idiote spelletjes en vooral, waanzinnig veel foto’s. Eigenlijk is dat nog het enige interessante: de foto’s. Mensen (ironisch genoeg ‘vrienden’ genaamd) die je al jaren niet meer gezien of gesproken hebt, meestal omdat de omstandigheden maken dat je veel moeite zou moeten doen om degelijk contact met elkaar te houden (terwijl de relatie het blijkbaar niet waard is die moeite te doen) kan je nu zonder veel moeite volgen in hun dagdagelijkse bezigheden. Het is te zeggen, wat ze van die dagdagelijkse bezigheden prijsgeven aan Facebook. Want het echte leven kom je er niet tegen, enkel wat virtuele extracten. Zalig oppervlakkig.
Voor de duidelijkheid; mijn relatie met Facebook is er één van liefde-haat.

Vandaag TV-MAKS op bezoek op school. Getuigenissen van leerlingen filmen, om mooie “real-life” reportages te kunnen maken. Goed om weten is wel dat de bijdragen van de leerlingen die tijdens een “show” werden opgenomen, op voorhand mooi uitgetypt een gerepeteerd werden. En het geheel was natuurlijk heel strak geregisseerd.

Het resultaat is volgende maand te zien op www.maks.be.

Lucas besluipt ’s avonds de dingen..
Be aware!!!!

Maar ook al gaat de tijd nog zo snel voorbij, toch lezen we in de ogen van een kind nog altijd de tijdloosheid.

Dag na dag druppelt de vakantie voorbij. Minuten, uren en dagen, glijden als zand door de vingers
Wat was er eerst? Het beeld van het zand dat door de vingers glijdt? Of de zandloper, die de tijd meet (beheerst?) door het lopen van de zandkorrels?
Dit oeroude beeld vangt heel goed het gevoel dat het “nu” ongrijpbaar en vooral onstopbaar vooruitsnelt, zeker in de vakantie.

Deze namiddag een bijscholing, gegeven door twee dames, collega’s van elkaar. Beiden staan duidelijk onder gezag van een derde dame. Tijdens de uitleg van de eerste dame, geeft de tweede voortdurend commentaar op de eerste dame tegen de derde (gezaghebbende) dame. Duidelijk is dat dame 2 van menig is dat dame 1 onbekwaam is. Ik stoor mij mateloos, en stel mij automatisch minder kritisch op tegenover dame 1.
Maar na enige tijd wisselen dame 1 en dame 2 van plaats, en krijgen we de verder uitleg van dame 2. Blijkt nu dat dame 1 ook heel wat commentaar heeft op dame 2, wederom tegen dame 3. Ik stoor mij wederom mateloos, en teken dan maar mannekes op de gekregen tekstbundel. Langzaam bekruipt mij het gevoel dat dame 3 haar gezag vestigt op Romeinse methodes: “divide et impera ” (verdeel en heers).

De vrolijke bloedappelsien, in sommige streken ook wel wijnappelsien genoemd. Is het grote broertje (of zusje) van het vrolijk mandarijntje. Aangewezen bij hardnekkig ochtendhumeur en andere asociale aandoeningen.
Voor verdere commentaar op deze variant verwijs ik door naar bedenker en auteur van deze foto.