“Wat zegt het eendje?”
“Kwak, kwak.”
Onvermoeibaar herhaalt Lucas dit geluid.
“Kwak, kwak.”
Met een ernstig, uitgestreken gezicht.
“Kwak, kwak.”
Alle wijsheid van de wereld samengevat in twee woorden.
“Kwak, kwak.”

En Lucas begint te kruipen, weliswaar achterwaarts.

Misschien wil hij ons leren dat we eerst achteruit moeten, voor we vooruit kunnen.
Eerst moeten we met ons verleden “klaar” zijn voor we ècht verder kunnen gaan.

Lucas, 4 maand oud, eet zijn eerste “lange vinger”. Waarlijk de ontdekking van de hemel…

Gekregen: vorige week een slabbetjes en deze week twee hemdjes, allemaal met zijn naam op, met de hand gedaan. Is dat niet ècht lief….

Inbakeren noemt dit. Je kind wordt er ongelofelijk rustig van, maar bovenal geeft het een zeer schattig resultaat. Soms worden de armpjes ook mee ingebonden, maar dat doe ik alleen als hij echt onrustig is.

Dit zegt voldoende, denk ik…
Lucas is gisteren, 27 maart om 2u21 in de zeer vroege ochtend geboren. Hier ligt hij in de armen van zijn dolgelukkige en zeer fiere meter/zus. Ondanks de loodzware en zeer moeizame bevalling, maken moeder en baby het zeer goed.

Na de zoveelste valse start (lees: het verkeerdelijk interpreteren van signalen) hebben we het maar opgegeven. We begrijpen er allemaal niet veel van en we gaan ervan uit dat het nog heel lang zal duren voor de baby wil geboren worden. Pijnscheuten en krampen midden in de nacht zijn niet de voorbode van een nakende bevalling. Verdere speculaties allerhande over “binnen de week” of “nu kan het niet lang meer duren” moeten met wortel en al uitgebannen worden.
We verschuiven de aandacht  maar naar buiten: het sneeuwt en dat op zich is al meer dan het vermelden waard.

Het wordt gaandeweg frustrerend. Weeën die komen en gaan, als eb en vloed. Of als de zon vandaag; heel beloftevol maar niet echt genoeg om overtuigend te zijn. Waarschijnlijk een goede les in geduld. Gelukkig gaan we voor een thuisbevalling. In het ziekenhuis had een ongeduldige vroedvrouw reeds lang een bakster gestoken, of nog erger, de vliezen gebroken. Wij kiezen liever voor de zachte methode: het hele huis kuisen, en dan nog een avondwandeling.

Midden in de nacht: “Het is begonnen…”
En inderdaad, we beleven de verdere nacht samen met het opvangen van weeën, het timen van de tijd ertussen, massage, lezen, en zelfs afleveringen bekijken van Hercules Poirot. Tegen de ochtend komt de vroedvrouw, en zij bevestigt “Het is begonnen”. Dan volgt het praktische organiseren: school informeren, afspraken afzeggen, alles regelen zodat niets nog de bevalling in de weg staat. En tussendoor: masseren, timen, lezen….
Gaandeweg gebeurt het ondenkbare: de weeën worden minder…. Een stevige valse start dus.
Tegen de avond beginnen de weeën opnieuw. De nacht zal zijn werk wel doen.

39 weken zwanger, en het lijkt wel alsof we 2 weken over tijd zijn. De telefoon belt maar, en de mensen vragen maar “èn ?”. Alsof we het zouden verborgen houden, als de baby (uit)eindelijk daar is.
Anderzijds ook hartverwarmend. De baby heeft als meer “persona” dan “individueel bestaan”. Niet alleen in ons hoofd, maar bij velen rondom ons krijgt hij al een plaats, een soort verzekering “je mag er zijn”…

Ja ja, mijn melige kant begint boven te komen.
Maar wacht, tot de baby daar echt is, dan zal het melige gehalte pas echt hoge toppen scheren.