Op internet kwam ik volgend tekstje tegen. Het is niet duidelijk van wie het afkomstig is, dus vermeld ik geen bron. Wie weet van wie het komt, mag dit altijd melden. Ere wie ere toekomt.

Abraham Lincoln werd lid van het Amerikaanse congres in 1846; John F. Kennedy in 1946.
Lincoln werd president van de Verenigde Staten in 1860, Kennedy in 1960.
De namen Lincoln en Kennedy bevatten elk zeven letters.
Beide presidenten bekommerden zich om de rechten van de mens.
Hun beider vrouwen verloren kinderen terwijl ze in het Witte Huis woonden.
De secretaresse van Abraham Lincoln heette Kennedy, die van Kennedy heette Lincoln.
Ze kregen allebei op een vrijdag een kogel in het hoofd. Hun vrouwen waren op dat ogenblik bij hen. Lincoln en Kennedy werden allebei doodgeschoten door iemand uit het zuiden van de V.S. Ze werden ook allebei opgevolgd door iemand uit het Zuiden. Hun beider opvolgers heetten Johnson. Andrew Johnson, die Lincoln opvolgde, werd geboren in 1808. Lyndon Johnson, de opvolger van Kennedy, werd geboren in 1908.
John Wilkes Booth, de moordenaar van Lincoln, werd geboren in 1839. Lee Harvey Oswald, de moordenaar van Kennedy, zag het levenslicht in 1939. Beide moordenaars gingen door het leven onder hun drie namen, die elk uit vijftien letters bestaan. Lincoln werd in een theater neergeschoten, dat ‘Kennedy’ heette. Kennedy vond de dood in een auto van het werk ‘Linoln’. Booth vluchtte na de moord uit het theater weg en werd opgepakt in een warenhuis. Oswald schoot van op een warenhuis en vluchtte in een theaterzaal, waar hij werd gevangen genomen. Beiden werden vermoord nog voor hun rechtszaak begonnen was.
Een week voor Lincoln neergeschoten werd, was hij in Maryland, Monroe. Een week voor Kennedy werd doodgeschoten, was hij bij de filmster Marilyn Monroe.

In de avondspits wandelen door de gang tussen de metro en het centraal station in Brussel, heeft veel weg van een processie. Je voelt je waarlijk opgenomen door de kudde, je ‘hoort erbij’, bij het werkvolk dat zich huiswaarts spoedt.

En aan de kant staan diegenen die er niet bijhoren, het bekertje in de aanslag, en de vragende blik automatisch op de kudde.

Man met een strikje, middelbare leeftijd, stevig in het vlees en even stevige eigendunk, kijkt vanop lage hoogte hooghartig naar ons, minderwaardige “jeugd”. Vol zelfvertrouwen dringt hij zich naar voren en duwt zichzelf voor ons in de rij. Triomfantelijk overhandigt hij zijn boarding pass aan de hostess. Met zijn korte beentjes haast hij zich op de bus die ons naar het vliegtuig moet brengen. Mijn vrouw en ik kijken elkaar meewarig aan, tussen ongeloof en medelijden.

Op de trap naast het vliegtuig kijken we achterom naar de mensen die uit de bus stappen. De man met het strikje eindigt als laatste en moet gedwee aanschuiven. Knarsetandend en geërgerd kijkt hij stuurs voor zich. Een lachkramp overvalt ons, en tot na aankomst in Krakau weten we met ons leedvermaak geen blijf. Als ultiem hoogtepunt van de dag blijkt het hotel daarenboven, alhoewel slechts met 2 sterren aangekondigd en helemaal niet duur, ver boven onze verwachtingen uit te stijgen. Met inderdaad draadloos internet op de kamer, inbegrepen in de prijs. Dit belooft een meer dan geslaagde reis te worden.

Nog eens met de auto naar Brussel, en terug. De terugkeer was een hel. Twee vrachtwagens ter hoogte van Jette, en dan is het uren aanschuiven. Maar geen nood, via de radio weten we sinds kort het exact aantal kilometer file. Misschien wil men hiermee een soort verbondenheid scheppen.
Maar in diezelfde eindeloze file, ontstaat een nieuwe rijstijl: “pechstrook-rijden”. Ik herinner mij dat dit reeds jaren geleden sporadisch ook gebeurde, maar dan beperkt tot een enkele waaghals. Vandaag was er sprake van een extra rijstrook: één waarin vooral snel moet worden gereden, bumper aan bumper, en dit aan de rechter zijde van de rest van het verkeer.

Heel langzaam kroop de koude langs mijn tenen omhoog. Stiekem drong ze mijn neusgaten binnen. Zacht fluisterend streelde ze mijn oren. Mijn vingertoppen schreeuwden hun breekbaarheid uit.
Blijkbaar krijgen we dit jaar weer een échte winter. Wel slecht voor de huidige milieu-hype.

Het was redelijk lang geleden dat ik nog eens de afstand Leuven-Brussel mocht overbruggen met de auto in de ochtendspits. Aanpassen dus. En de snelste manier om je aan te passen is “mimesis”: je bootst het gedrag van de ander na. Maar dat was een slecht idee. Terwijl de ene met mijn achterbumper flirtte, kreeg ik een afsnijdend aanzoek van links, en wist ik nog net op tijd een zeer intieme confrontatie te vermijden. Zo vroeg op de ochtend overweldigd worden met dergelijke intieme aanzoeken, is zelfs voor mij van het goede te veel. Gas terugnemen was de boodschap. Morgen neem ik wel weer de trein, want zelfs met de nieuwe uurregeling, valt die mij iets minder zwaar op de maag.

Deze avond, in de metro in Brussel. Een moeder met zoontje, ik schat zo’n jaar of drie.  Je kent het wel. Het kind voelde zich duidelijk de koning te rijk. En maar heen en weer lopen, met de beentjes schoppen en vooral veel negatieve aandacht vragen. Het hele rijtje werd afgewerkt: het kind  tegenhouden, vastgrijpen, de handjes vasthouden, boos kijken, enz… Niets hielp. Een zekere ergernis overviel mij. Niet dat het kind op zich mij stoorde, maar wel dat de moeder zich liet doen, zonder kordaat in te grijpen. Plots stond de moeder op, en stapte kordaat naar de deur. Het kind volgde vol verwachting. Het geluid van de metro overstemde haar woorden, ik zag ze enkel duidelijk neen schudden. Huilend viel het kind aan haar voeten, maar de moeder bleeft consequent neen knikken.
Een tweede ergernis overviel mij, een ergenis over mijn ergernis. Ik kwam, ik zag en ik veroordeelde. Sancta simplicitas.