En de massahysterie kon vandaag nog wat verder woekeren. Een hele dag belden ongeruste ouders naar de school, of er geen gevaar zou zijn. Sommige leerlingen mochten zelfs niet naar school komen. Anderen moesten na de middag snel naar huis gaan. Je vraagt je af wat ze dan een hele dag doen. Een beetje op straat rondhangen? Dat zou dan veiliger zijn…
Meest hilarische van de zaak is natuurlijk dat er deze avond geen relletjes meer geweest zijn. De politie was zo massaal aanwezig, dat niemand hiertoe de kans kreeg.
Laten we hopen dat maandag die massahysterie wat gaan liggen is.
Met de huidige gespannen sfeer na de rellen in Anderlecht, zitten we op school echt wel in het oog van de storm. De hele dag gonst het van de geruchten, de ene al wat waanzinniger als de andere: verkrachtte meisjes, brandende auto’s, nieuwe confrontaties (waarbij de dagen en uren voortdurend wisselen)
Momenteel is de meest hardnekkige: morgen avond nieuwe confrontatie aan Sint-Guido, met als grootste verschil met vorige week dat het nu ècht serieus gaat zijn. Alsof het vorige week vrijdag maar om te spelen was….
Met veel smaak eet Suzy paardenbloemen en ander onkruid in de tuin. Nadien een beetje stoeien met Flora en wat zonnen. Het leven van een schildpad kan zo eenvoudig zijn.
Deze namiddag een bijscholing, gegeven door twee dames, collega’s van elkaar. Beiden staan duidelijk onder gezag van een derde dame. Tijdens de uitleg van de eerste dame, geeft de tweede voortdurend commentaar op de eerste dame tegen de derde (gezaghebbende) dame. Duidelijk is dat dame 2 van menig is dat dame 1 onbekwaam is. Ik stoor mij mateloos, en stel mij automatisch minder kritisch op tegenover dame 1.
Maar na enige tijd wisselen dame 1 en dame 2 van plaats, en krijgen we de verder uitleg van dame 2. Blijkt nu dat dame 1 ook heel wat commentaar heeft op dame 2, wederom tegen dame 3. Ik stoor mij wederom mateloos, en teken dan maar mannekes op de gekregen tekstbundel. Langzaam bekruipt mij het gevoel dat dame 3 haar gezag vestigt op Romeinse methodes: “divide et impera ” (verdeel en heers).
De vrolijke bloedappelsien, in sommige streken ook wel wijnappelsien genoemd. Is het grote broertje (of zusje) van het vrolijk mandarijntje. Aangewezen bij hardnekkig ochtendhumeur en andere asociale aandoeningen.
Voor verdere commentaar op deze variant verwijs ik door naar bedenker en auteur van deze foto.
We kennen het allemaal wel: “Hij houdt van mij, hij houdt niet van mij”
Hier in een aangepaste versie: “F…. is ambetant, F… is niet ambetant”.
Let vooral op de manipulatie op het einde…
Hilarisch.
Vandaag in de krant: een pleidooi voor het maken van een wilsverklaring want “dan zal hun angst voor de dood ook verminderen”. Een zeer vreemde redenering, die meer vragen oproept dan ze beantwoordt.
Het maken van een wilsverklaring is één zaak. Ze zorgt voor een kader waarbinnen een patiënt kan aangeven welke waarden betreffende het levenseinde voor hem belangrijk zijn. En als je weet dat er zal rekening gehouden worden met je wilsverklaring, dan kan ik mij inbeelden dat dit de onzekerheid over je verlies aan autonomie bij het levenseinde wegneemt
Maar de angst voor de dood is iets heel anders. Dit is de angst voor het onbekende, voor hetgeen waarop we geen vat kunnen krijgen omdat we er niets van begrijpen, omdat het onuitspreekbaar is, terwijl we er niet kunnen aan ontsnappen. We gaan allemaal dood, vroeg of laat. En dat beangstigt ons, een angst waarop we geen vat krijgen, die ons besluipt op onbewaakte momenten, die we proberen te bezweren met o.a. het krijgen van kinderen, het maken van kunst; op zoek naar één of andere vorm van onsterfelijkheid.
Onder moeders rokken krijgt hier een nieuwe betekenis. Deze wieg hebben we voor een prikje in de Eco-shop gekocht. Mijn zus heeft ze mooi in het wit geschilderd en mijn schoonzus heeft met behulp van ons trouwkleed, deze prachtige hemel gemaakt. Wie goed kijkt, kan nog het oorspronkelijke ontwerp van het kleed herkennen.
Inbakeren noemt dit. Je kind wordt er ongelofelijk rustig van, maar bovenal geeft het een zeer schattig resultaat. Soms worden de armpjes ook mee ingebonden, maar dat doe ik alleen als hij echt onrustig is.
